Actie

Amnesty voert actie om schendingen van mensenrechten te stoppen en te voorkomen. Wereldwijd mobiliseren we hiervoor zo veel mogelijk mensen met massale handtekeningenacties en grote publieksacties. Verkeert iemand in acuut gevaar, dan sturen we wereldwijd binnen 48 uur een spoedactie uit. Zo wordt de druk op de autoriteiten opgevoerd. We dringen bijvoorbeeld aan op vrijlating van mensen die ten onrechte vastzitten, op eerlijke processen en op het voorkomen van marteling. Amnesty richt zich ook op bedrijven die bijdragen aan mensenrechtenschendingen. We voeren eveneens actie voor berechting van daders, om nieuwe schendingen te voorkomen. En met onze groetenacties steken we gewetensgevangenen en mensenrechtenverdedigers een hart onder de riem. Hierbij is de inzet van onze activisten en lokale groepen van groot belang.

Steun aan onze acties door betrokken Nederlanders is essentieel. Hoe meer mensen onze acties steunen, des te groter is onze vuist tegen onrecht. In totaal groeide onze achterban in 2015 met bijna 100.000 mensen. Amnesty’s achterban telt daarmee in totaal bijna 660.000 mensen.

Het jaar begon met een demonstratie op 15 januari, toen honderden mensen voor de deur van de Saudische ambassade in Den Haag stonden. Ze lieten hun stem horen voor de Saudische blogger Raif Badawi, die tot tien jaar cel en duizend stokslagen was veroordeeld. Het hele jaar stonden we op elke vrijdag met twee mensen in stil protest voor de ambassade.

Op de veertien Bevrijdingsfestivals in mei hadden ervaren groepsleden en kersverse vrijwilligers zich aangemeld om mee te helpen met de actie ‘SOS Europa: Eerst mensen, dan grenzen’. Het was een protest tegen het feit dat Europa haar buitengrenzen steeds verder sluit voor vluchtelingen, waardoor die gedwongen zijn een steeds gevaarlijker oversteek te maken. Al eerder hadden we om maatregelen gevraagd om mensenlevens op de Middellandse Zee te redden. Op het Plein in Den Haag werden honderden grafstenen geplaatst voor de naamloze vluchtelingen die op zee waren verdronken. In september begonnen we een online petitie gericht aan premier Rutte voor een ruimhartiger vluchtelingenbeleid. Deze werd in zeer korte tijd door bijna 71.000 mensen ondertekend, van wie circa 20 procent voor het eerst een Amnesty-petitie ondertekende. De boodschap werd kracht bijgezet door vierhonderd deurmatten met de tekst ‘Welcome’ voor de deur van de Tweede Kamer. Zowel in de geschreven pers als op televisie en sociale media werd aandacht aan de actie besteed. Aan het begin van de zomer werd het aantal reddingsoperaties op de Middellandse Zee weer opgevoerd.

We grepen de handelsmissie en het parallel lopende staatsbezoek aan China van koning Willem-Alexander en koningin Máxima aan om de Nederlandse regering te vragen niet alleen over handelsbelangen te praten, maar ook de mensenrechten ter sprake te brengen. In een brief werden premier Rutte en minister van Buitenlandse Zaken Koenders opgeroepen in China aandacht te vragen voor de vervolging van mensenrechtenverdedigers en de repressieve wetten die de vrijheid van meningsuiting onderdrukken. In paginagrote advertenties in enkele landelijke dagbladen en radiospots legden we deze vraag ook expliciet neer bij de koning. Via onze website en sociale media verspreidden we een video-oproep aan de koning. Deze bleef niet onopgemerkt. Nederlandse media berichtten uitvoerig over de actie en de video werd op Facebook 200.000 keer bekeken. Actie, lobby en (sociale) media versterkten elkaar en maakten het mogelijk om op het juiste moment publiekelijk druk uit te oefenen. Minister Koenders reageerde met een nieuwsbericht dat er écht aandacht zou zijn voor mensenrechten tijdens de missie. Koning Willem-Alexander bracht in China tot twee keer toe de mensenrechtensituatie publiekelijk ter sprake en benadrukte het belang van de rechtsstaat.

Het jaar eindigde met de inzet van duizenden mensen die op allerlei manieren meededen met de Schrijfmarathon op 10 december, de Dag van de Rechten van de Mens. Er werden meer dan 100.000 brieven geschreven voor mensen die groot onrecht is aangedaan, op 355 locaties in het land, georganiseerd door lokale Amnesty-groepen of bijvoorbeeld door buurthuizen of boekhandels. Op 19 februari 2016 kregen we het verheugende nieuws dat Albert Woodfox, voor wie massaal geschreven werd, was vrijgelaten.

In 2015 zetten 251 lokale Amnesty-groepen (met totaal ongeveer 2.248 leden) zich in voor acties. Deze groepen vormen door de lokale aanwezigheid een belangrijke basis van onze beweging in het land. Ze verzamelden handtekeningen onder petities, informeerden mensen over Amnesty-acties, zamelden geld in, informeerden de lokale media en zamelden handtekeningen in onder onze petities. Sommige groepen zetten zich lange tijd in voor een specifiek dossier. Met brieven aan autoriteiten vragen ze blijvend aandacht voor slachtoffers van mensenrechtenschendingen die vaak al lang gevangenzitten. Een andere groep mensen wil graag individueel bijdragen aan Amnesty’s acties. Dat kan bijvoorbeeld door (online en offline) brieven te schrijven naar autoriteiten, te collecteren, mee te doen aan sms-, App- of e-mailacties, of via onze website een groetenkaart te sturen. Daarnaast ondersteunden ook in 2015 veel flexvrijwilligers (3.167 mensen) ons bij allerlei activiteiten zoals het invoeren van gegevens en inpakwerkzaamheden op het hoofdkantoor.

José van Aaken steunt Amnesty al sinds 1978. ‘Dat was rondom het Wereldkampioenschap Voetbal in Argentinië. Het was mijn eerste kennismaking met Amnesty, en sindsdien is de liefde gebleven.’ José heeft zich altijd op vele manieren voor Amnesty en de mensenrechten ingezet. Als ‘gewoon’ lid, maar ook als collectant en als deelnemer aan Amnesty’s bliksemacties. ‘En ik verspreid berichten van Amnesty via Facebook. Binnen mijn familie ben ik een soort ambassadeur! Het is belangrijk om het bekend te blijven maken, vooral ook aan jongeren. Zij zijn de toekomst.’